• Heroes and Zeros
  • Rum on Board
  • Der Kleine Hausmeister
  • Sons of Bitches
  • Work and Sing
  • Home
Heroes and Zeros

FUZZY SOUNDS OF PROTEST
The saying claims an artist has to suffer for one's art. We never really thought too much about whether that is true or not and didn't really care either. We just wanted to release the music that was in us and record that with the best sound possible. Willing to suffer for that if necessary, avoiding it when possible.

This lead us to recording the old-fashioned way: on cassette tape instead of digitally, often live, and on locations such as an abondoned monastery where we found ourselves to be accompanied by haunting backing vocals we never hired. Just the sound of the wind howling through the holes in the roof, we told ourselves. Not a warning sign. When everything seemed to be on a roll, fate came knocking to deliver some suffering of the worst kind: the kind you never invited.

First, there was a fire in the studio. While firemen were trying to put it out, we stood outside crossing our fingers that our equipment and recordings would come out of the flames unharmed, not sure of what our own state would be in case they didn’t. Could be a funny scene if in a movie. Not so funny in real life. Next, we ran out of money and had to put our van up for sale.

Still, we kept going. With the usual amount of pride and honour but also with an unusal feeling of relief, we present to you our latest work of art. The best we could have done for now, we believe. Could it have been done without the hardship? Could art be created without suffering? That we hope to find out during the making of our next record.



De Eindhovense Woody & Paul brengen nu al hun vierde album uit, maar bleven tot nu wat in de luwte hangen. Onterecht, beweerde uw favoriete periodiek al bij hun vorige zeemansplaat Rum On Board, en gelukkig bewijzen zij met 
Heroes And Zeros ons gelijk. Want opnieuw zijn ze erin geslaagd het niveau weer hoger te leggen. Openend met de old-time jazz van No One Dies Tonight, ontvouwt zich vervolgens één van de beste vaderlands rockalbums van de laatste jaren. Met op alle fronten, zang, compositie en instrumentatie, meer diepgang dan ooit doet hun sound wat denken aan Bob Dylan’s Time Out Of Mind, laverend tussen echt rock werk en wat meer country/folk aangezette ballads. De sfeer wordt vooral bepaald door een stevige gitaren, pas op het eind wordt gas teruggenomen met de traditioneler Americana klinkende Poor Boy en Travelin’ Man. Met Heroes And Zeros hebben Woody & Paul de sprong van belofte naar toonaangevend gemaakt.

Plato Mania   |   Jurgen Vreugdenhil | april 2011 



Dit is weer eens zo’n lastige. Tenminste als het gaat om het definiëren van het genre, want als het gaat om de kwaliteit die deze band uit Eindhoven aflevert, dan zijn we er zo uit: die is namelijk goed. Nee, het moeilijke is om de muziek op Heroes And Zeros in een hokje te plaatsen. Je hoort namelijk volop invloeden van blues, country, folk, jazz (Dixieland) en rock ‘n’ roll. Van al die invloeden maken Woody & Paul dan zeer aanstekelijke nummers die het beste passen onder het kopje ‘Roots’. Elf lekkere voornamelijk uptempo nummers die erg herkenbaar zijn, maar toch ook een heel eigen geluid hebben. Knap!

Het gezelschap bestaat uit Woody Veneman (zang, gitaar, mondharp, mandoline), Paul van Hulten (zang, gitaar, banjo), Joshua van Iersel (drums, percussie) en Ernst-Jan van Doorn (bass, percussie). Inmiddels maken ze al flink wat jaren muziek, met Heroes And Zeros is het nu tijd voor de grote doorbraak. Dat zou er maar zo in zitten: alle verschillende elementen zijn op dit moment populair en de optelsom die de heren hiervan maken is ook nog eens goed. Deze muziek ‘on-Nederlands goed’ noemen zou niet juist zijn. Dat in ons kikkerlandje goede muziek gemaakt wordt, dan wisten we namelijk al lang. Beter is het dus om te stellen dat Woody & Paul dat met dit album nog eens bevestigen. En het zou mij niets verbazen als ze ook het buitenland daarvan gaan overtuigen!

Written In Music  |  Norbert Tebarts | april 2011



Heroes And Zeros
 bevat elf ‘moderne protestsongs’ geïnspireerd op het geluid van de jaren 60, 50′s Rock ‘n Roll en 90′s Industrial. No One Dies Tonight opent het album in een opgewekte New Orleans dixieband stijl. Ik heb het album een flink aantal keren gedraaid en als opening vind ik het minder op zijn plaats; beter was het geweest als slotnummer. Het is zeker geen slecht nummer, een heerlijke song om je een zomers gevoel te geven. Maar als opener vind ik The Joker, Baby (overigens de eerste singel) veel sterker wegens het nerveuze ritme, de opbouw naar de uitbarsting van de gitaar en de wisselingen in tempo die je meteen bij de strot grijpen. Het beste nummer van de plaat wat mij betreft.

Ain’t It Hard heeft een fijne gruizige garage sound en een prettig jankende mondharmonica. Own Messklinkt als een outtake van een van de albums van The Cramps door de verstoorde gitaar. You Gotta Look Alive zou niet misstaan op een ‘prom night’ op een high school begin jaren zestig. Een van de beste nummers vind ik Does Yer Daddy Know  dat start met een onheilspellende slide en spaarzame drums kent. Verder gaat het daarna met de waanzin van Jack Off All Trades: een kakofonie van overstuurde gitaren en zang. Daarmee vergeleken is Poor Boy bijna een oase van rust: rustig voorkabbelende gitaren en een melancholische mondharmonica. Doe je ogen dicht en je droomt jezelf zo bij een kampvuur in de Amerikaanse woestijn.

Heroes And Zeros is een fijne binnenkomer bij Cool Buzz voor Woody & Paul dat eerdere releases bij een ander label uitbrachten. Niet alle nummers blijven ‘hangen’ na een eerste keer beluisteren, maar geef het tijd en luister het nog een keer. Gegarandeerd dat je de mix van blues, folk, roots en garage waardeert.

Blues Magazine  |  Patrick Struijker Boudier | mei 2011



Na een lekker, maar provocatief dixieland-liedje barsten Woody & Paul los met de zinderende rockerThe Joker, Baby, tevens de eerste single van Heroes And Zeroes (Cool Buzz), de vierde cd alweer van de enthousiaste Brabanders. Ze denderen namelijk vrolijk door in een serie geweldige liedjes die helden als Woody Guthrie, Springsteen, Reigning Sound, Hyacinth House en ook Fatal Flowers op hun pad vinden. De lekker gruizige, punky folkrock van Woody & Paul heeft een verdomd fijne sound die gekenmerkt wordt door een vet garagegeluid en scheurende slide- en reverbgitaren. Daarbij zijn de composities van Woody Veneman en Paul van Hulten dik en dik in orde, zodat de gave sound en de aanstekelijke liedjes van Heroes And Zeroes tezamen een werkelijk geweldige plaat maken. Deze jongens, een kwartet inmiddels, verdienen een doorbraak in de Nederlandse popscene, want de tentoongespreide kwaliteit en de juiste rock-’n-roll-attitude zullen ook zeker de jeugd van 3voor12 en 3FM aanspreken. Waarmee Woody & Paul de generatiekloof moeten kunnen dichten, want ook de krasse knarren van Altcountry.nl gaan volledig voor de bijl. Woody & Paul staan garant voor uw broodnodige, dagelijkse portie folk, garage, country en blues.

Alt. Country  |  Wiebren Rijkeboer | mei 2011



De muziek van Woody & Paul is lastig te omschrijven. De heren spelen samen met hun band The Vigilantes een mix van rock, blues, folk en indie. Het meest opvallende is dat de nummers zelf deze mix niet eens zo sterk vertonen, maar dat elk nummer weer vanuit een nieuwe muzikale hoek benadert wordt. De gemeenschappelijke deler tussen alle liedjes is het roots aspect. 

Zo opent hun nieuwste cd Heroes and zeroes met het vrolijke en aanstekelijke ‘No One Dies Tonight’. De titel van het nummer doet een rauwe rock of metal melodie vermoeden. Niks is echter minder waar. ‘No One Dies Tonight’ is opgezet in de beste traditie van de New Orleans blues. Gezellige blazers volgen elkaar op en creëren meteen een feestelijk sfeer. De potten en pannen muziek doet vermoeden dat Heroes and Zeroes een ontzettend gezellig album is. 

Helaas is de sfeer bij het daaropvolgende nummer alweer verdwenen. ‘The Joker, Baby’ is een meeslepend rockritme. Over het drumritme zingt Woody het nummer naar de climax. Wanneer men eenmaal gewend is aan de nogal plotselinge overgang ontpopt zich echter een fantastische track. Naarmate Heroes And Zeroes zich verder ontwikkelt blijken Woody & Paul zo goed als elke muziekstijl tot in de puntjes te beheersen. ‘Someone Once Said’ is een heerlijk country nummer, ‘Jack Of All Trades’ is gewoon een goed rock & roll nummer en afsluiter ‘Travelin’ Man’ is een heel simpel popnummer waarop Woody & Paul lekker tegen elkaar in zingen. Met name de instrumentale stukjes hier klinken na al het up-tempo werk zeer aangenaam. 

Op Zeroes and Heroes laten Woody & Paul horen ontzettend sterke muzikanten te zijn. Net zoals het gelijknamige feest weet het duo ook met zo goed als elke muziekstijl raad. Helaas maakt deze veelzijdigheid Zeroes and Heroes tot een plaat die weinig cohesie vertoont. Door de plotselinge overgangen tussen de liedjes komt geen enkel nummer echt tot zijn recht. De tracks verdienen het gewoon om wat meer omringd te worden door genregenoten.

Festival Info  |  Karst Jaarsma | mei 2011



Soms loop je als recensent tegen een aangename verrassing aan. Een goed voorbeeld van zo'n onverwachts cadeautje is dit 'Heroes And Zeros' van Woody & Paul. Dit viertal muzikanten uit Eindhoven timmert al een aardige tijd aan de weg en dit laatste huzarenstukje is al weer het vierde studio-album. Dat deze gasten moeilijk in een hokje te plaatsen zijn, wordt na de eerste drie nummers van de plaat al duidelijk. We springen van het Dixieland-achtige 'No One Dies Tonight', naar single 'The Joker, Baby', een stevige rocksong, en weer naar 'Ain't It Hard', een uptempo bluesrock nummer compleet met mondharmonica en meerstemmige koortjes.

'Heroes & Zeros' bestaat uit elf van deze krachtige op zichzelf staande songs, die stuk voor stuk met veel aandacht en liefde in elkaar gezet zijn. De liedjes hebben één ding gemeen: het zijn allemaal krachtige popsongs van zo'n drie a vier minuten, die ondanks de variëteit als één geheel klinken en dat geheel verveelt geen seconde.

Aangezien die liedjes met zoveel passie gemaakt zijn, verdient een aantal van hen wat extra aandacht. Eerder noemden we al single 'The Joker, Baby', een aanstekelijk nummer dat op een fijne manier naar een climax toewerkt. Andere noemenswaardige tracks zijn het psychedelische 'You Gotta Look Alive' met dito gitaarsolo's, het prachtig ingetogen 'Does Yer Daddy Know' en het akoestische 'Poor Boy', dat een ware folky protestsong blijkt. Deze nummers benadrukken maar weer eens de muzikale verscheidenheid die deze plaat zo de moeite waard maakt.

We hebben ons best gedaan maar kunnen, werkelijk waar, geen enkele "filler" op het album vinden. Je wordt van de ene muzikale verrassing in de andere gegooid en dat bevalt. Inspiratie lijkt gevonden te worden in elk decennium sinds Dylan zijn gitaar inplugde en waarschijnlijk zelfs daarvoor. Muzikale referenties zijn legio en daarom tegelijkertijd niet relevant. Woody & Paul hebben met 'Heroes And Zeros' niet een tijdloos album gemaakt, maar een album van (en voor) alle tijden.

Music From NL  |  Ruud Brok | mei 2011



De jonge Eindhovense viermansband Woody & Paul, rond Woody Veneman en Paul van Hulten, speelt blues in de ruimste betekenis van het woord. Grootste kracht: ze weten hoe je een popsong schrijft. Heroes & Zeros is hun eerste album voor Cool Buzz, het vitaalste blues-label van Nederland. Ze lijken te hebben gepoogd zo ongeveer alle rootsstijlen een plek te geven op het album, zodat het soms een verzamel-cd met bijdragen van verschillende bands lijkt. Iets meer richting zou verstandig zijn, maar goed geschreven songs zijn er ruime mate. 

De Volkskrant  |  Menno Pot | mei 2011



Ergens in Brabant, tussen de uitgestrekte maïsvelden, varkensstallen en gloeilampfabrieken, wordt katoen geplukt. Daar, onder de brandende zon, loopt een viertal Eindhovenaren, blaren op de hand, de nek rood verbrandt, te plukken. Neuriënd, katoen in de hand en de blues in het hart.

Het moet 2005 zijn geweest toen het Eindhovense Woody Veneman en Paul van Hulten bij de N65 de ziel verkochten aan de duivel in ruil voor de blues. Sindsdien maakt het duo samen met The Vigilantes de podia in Nederland onveilig met gedreven rootsrock, americana en de blues. Ruig, gepassioneerd en zwetend.

Heroes And Zeros, door de heren zelf betitelt als hun levenswerk, is inmiddels al de vijfde full-length sinds 2005 en bevat een brede doorsnee van bluesvarianten. Zo opent de plaat in New Orleans (No One Dies Tonight), passeert Londen langs beat georiënteerde blues (Own Mess) maar trekt de band ook het platteland van de VS in voor de wittemansfolkblues (Headless Hen).

Daarmee onderschrijft het kwartet inderdaad – zoals bezongen op de plaat zelf – geen Jack Of All Trades te zijn. Deze is immers meester in niets, terwijl deze heren de stijlen die zij hier presenteren ook werkelijk beheersen. Van rock-‘n’-roll tot bluegrass, dixie- en redneckcountry.

Heroes And Zeros is een vuige bluesrockplaat met een beatconnectie en de duivel onder den lenden en grote variatie. Helaas, zoekende naar spijkers op laag water, zorgt dat er wel voor dat de plaat geen coherent geheel is. Woody & Paul loopt als een rode lijn door de stijlen heen, maar verbindt net niet alles. Een kniesoor die daar oplet.

Nu.nl | Tjeerd van Erve | mei 2011



Als een kind zo blij als er weer eens een echt interessant en leuk Nederlands bandje zijn kop boven het internationale muziekmaaiveld uitsteekt. Deze keer betreft het, het uit Eindhoven afkomstige, zeg maar blues, country en folk rock bandje Woody & Paul And The Vigilantes. Woody Veneman en Paul van Hulten (zang en gitaren etc.), drummer Joshua van Iersel en bassist Ernst-Jan van Doorn confronteren als The Golden Earring(s) dit ongeveer vijfenveertig geleden deden met hun debuutalbum “Just Earrings”. Ik schrijf dit zo op omdat ‘Heroes & Zero’s’ in feite mijn eerste kennismaking is met deze bijzonder getalenteerde gasten. 

De band heeft in sommige opzichten goed geluisterd naar hoe je met simpele catchy melodielijnen je muziek aan de man kunt brengen. Free bassist Andy Fraser deed dit met de bassloop in ‘All Right Now’. Woody & Paul & The Vigilantes doen dit in schitterende donkere songs als ‘The Joker, Baby’, ‘Does Yer Daddy Know’ en ‘Headless Hen’. Onlangs nog op een Plug & Play festivalletje geweest. Conclusie; er wordt veel gemusiceerd in dit kleine kikkerlandje. Smaken verschillen natuurlijk maar het leven is te kort om naar klote muziek te luisteren. Woody & Paul & The Vigilantes ontspringen echter ruimschots die norm. Hoop stilletjes dat deze Brabantse dikkopjes met de release ‘Heroes & Zero’s’ opgepikt worden bij onze oosterburen. Dit omdat ze naar mijn gevoel allang dit kikkerdrilland zijn ontgroeit. 

Real Roots Cafe | Jan Janssen | juni 2011


De muziek van de Eindhovense Woody & Paul is moeilijk onder een noemer te plaatsen. Deze jongens wagen zich aan blues, folk en Americana, maar dompelen het onder in een rock& roll garagesound met knappe psychedelische trekjes. "Woody & Paul" zijn Woody Veneman die de zang, gitaren, mondharmonica en mandoline voor zijn rekening neemt en Paul van Hulten, de andere zanger, gitarist en banjospeler.

"The Vigilantes" zijn de twee ander jongens, een ritmesectie bestaande uit Joshua van Iersel, percussie en bassist Ernst-Jan van Doorn. Voor hun vijfde release kregen ze onderdak bij het bekende rootslabel "Cool Buzz" en dat zou voor hun wel eens een stevige zet in de goeie richting kunnen betekenen, want daar besteden ze nog, zoals bewezen in 't verleden, de nodige zorg aan de bands uit de stal.

Bij sommige van hun nummers moet je onwillekeurig denken aan de vroegere "Nuggets" platen, zo authentiek sixties klinkt allemaal. Een van die tracks, met een dominante reverb- versus slide- gitaarsound is "Own Mess". Met die sound zullen ze zeker ook de jongere generatie kunnen aanspreken. De eerste single "The Joker Baby" (clip) hebben ze in elk geval al een sterke song met hitpotentie die de aandacht op hen zal vestigen, en een track als "Jack Of All Trades" is eveneens ijzersterk en zeker een live knaller.

Tussen dat psychedelische, ruigere geweld staan er echter ook ware Americana pareltjes old-style zoals "Poor Boy". Ze openen de cd zelfs met een ware dixieland song "No One Dies Tonight". Ja, Woody & Paul weten hoe ze een goede song moeten schrijven en brengen, en ze verdienen dan ook de belangstelling van een ruim publiek voor hun eigenzinnige, aanstekelijk klinkende mix van roots, psychedelica en blues.

Rootstime (BE) | Ron | juni 2011


Hemelvaartsdag 2011. Man, dochter en ik stappen in de auto voor een rit van ongeveer drie kwartier. We gaan op familiebezoek. Onderweg schuif ik de cd Heroes And Zeros van Woody & Paul in de cd-speler. Even denk ik een dixielandcd te gaan horen, opener "No One Dies Tonight" is een vrolijk liedje met banjo en blazers. Maar nee, daarna horen we rock in "The Joker, Baby" en bluesrock in "Ain't It Hard". En even later weer folk in "Poor Boy" en pop in "Travelin' Man". Woody Veneman en Paul van Hulten uit Eindhoven maken samen met Joshua van Iersel en Ernst-Jan van Doorn, alias The Vigilantes, met Heroes And Zeros hun vierde cd en naar eigen zeggen hun levenswerk. Dat is goed gelukt. Alle stijlen die de rootsmuziek kenmerken worden gebruikt en voorzien van een jaren '60 garagesound, voornamelijk bepaald door stevige gitaren. 'Hee, dit lijkt op 16 Horsepower' zegt mijn man bij het horen van "Jack Of All Trades" waar de bezwerende sound van David Eugene Edwards en companen inderdaad te horen is, evenals in "Headless Hen". Door dit wisselen van muzikale invloeden ligt het gevaar op de loer dat Woody & Paul een onsamenhangende cd hebben gemaakt die niet beklijft. Dat is niet het geval. Heroes And Zeros zou het door zijn mix van rootsstijlen prima doen als soundtrack voor een roadtrip door het zuiden van de Verenigde Staten maar doet het net zo goed op de Veluwe in Nederland. Na drie kwartier hebben wij onze bestemming bereikt en vraag ik mij af waarom ik niet eerder van Woody & Paul gehoord heb. Grote kans dat ze met Heroes And Zeros uit de anonimiteit gaan verdwijnen.

File Under | Janineka | juni 2011 


Als ik de naam Woody & Paul hoor denk ik op de een of andere manier aan de jaren zestig. En als ik het eerste nummer op hun nieuwe album: “Heroes and Zeros” draai moet ik toch wel enigszins met mijn wenkbrauwen fronsen. Het album wordt geopend met een dixielandnummer getiteld: ‘No One Dies Tonight’. Ik begin me echt af te vragen of dit album wel in de juiste brievenbus terecht is gekomen, dat is echter al snel voorbij na het beluisteren van ‘The Joker, Baby’. Een toch wel stevig nummer met haast psychedelische invloeden. En heel langzaam ontspint zich een sound die richting de roots en zelfs Americana gaat. Je moet zeker eens goed luisteren naar: ‘Ain’t It Hard’. Een nummer waar de harp voor de nodige blues toon zorgt, bespeeld door Woody Veneman, en het gitaarspel zorgt voor een stevige byte. Dit nummer horende zou je ook kunnen denken dat je met een gitaarband te maken hebt zoals we mid jaren negentig regelmatig zijn tegengekomen.

De samenzang op ‘You Gotta Look Alive’ is mooi om te horen en zet me toch weer enigszins terug in de jaren zeventig. Een mooi nummer met verduveld goed gitaarwerk met veel elan gespeeld. ‘Own Mess’ doet mij enigszins denken aan The Beatles in de tijd van “Sgt. Pepper”. De zang, de muziek, alles heeft daarvan wel iets weg. Overigens een mooi nummer dat aangeeft dat de jongens ook geluisterd hebben naar hun vader en moeders muziek. Daar is niks mis mee, het vormt zoals je hier hoort een goede basis.

Onderhoudende roots komen we tegen op nummers zoals: ‘Someone Once Said’ en ‘Does Yer Daddy Know’. Dit laatste is een fantastische song, al hoewel de tekst nogal deprimerend overkomt, is het een nummer dat wel past in de huidige tijd.

Poor Boy’ een semi-akoestisch nummer dat meer richting de country gaat en vertelt over ‘grootvader’ die gewond raakt bij het onschadelijk maken van explosieven. En het toevoegen van de harp halverwege dit nummer zorgt voor een emotionele ondertoon en de tekst goed in je opnemend krijg je een brok in je keel. Wat een prachtig nummer en wat een sublieme tekst.

Die brok in de keel blijft nog wel even als je het nummer: ‘Travelin' Man’ beluisterd, al hoewel het wel wat vrolijker klinkt. Met dit nummer wordt het album afgesloten zodat je toch met een lekker gevoel kunt zeggen dat je een verduveld goed album hebt beluisterd.

Zowel instrumentaal als tekstueel zit het album uitstekend in elkaar en dat je regelmatig het gevoel krijgt dat je in de jaren zestig zit heeft ook wel wat. Sterk ik ook dat deze jonge jongens, Woody en Paul, alle nummers zelf hebben geschreven. En het zijn alle elf prima composities en laten je voldoende variëteit horen om van nummer een tot elf te genieten.

Bluesbreeker | Wil Wijnhoven | juni 2011



Woody Veneman en Paul van Hulten (zang en gitaren) zijn dankzij Joshua van Iersel (zang, drums en percussie) en Ernst-Jan van Doorn (bas) allang geen duo meer dat op allerlei snaarinstrumenten ongepolijste folk- en bluesliedjes maakt. 'Alsof die twee hebben lopen neuzen in de outtakes van folkgrootheden uit Californië', was hier over een vorige album te lezen. De Eindhovenaren lijken hun lightcity rootsmusic ditmaal in een aantal stevigere bandsongs te willen laten fuseren met rebelse rock, al dan niet afkomstig uit een duistere garage. Vette riffs, maar ook prachtige samenzang en toch ook steeds weer dat gevoel dat het hier authentieke Americana met een psychedelisch tintje betreft. Dit is voorlopig de ruigste én meest pakkende cd van dit verfrissend ouderwetse bandje. Luister maar naar de uit New Orleans weggelopen opener No One Dies Tonight, waarin het kwartet zich laat bijstaan door de Dixie-blazers van The Hank Five Orchestra. Woody & Paul blijven gewaagd, origineel, getalenteerd en heerlijk eigenwijs. Ze laten zich bovendien niets op de mouw spelden. 'You're telling me how to live my life / Like you're some sort of Jesus Christ / Look at your own mess for a change.'

OOR | Willem Jongeneelen | juni 2011



Aber da sind doch vier Männer auf dem Cover! Woody & Paul ist tatsächlich ein Quartett. Die niederländische Kapelle hat sich mit dem ersten Track des neuen Albums eine echte Überraschung eingehandelt. Banjo und Gebläse bestimmen das Geschehen und man spielt einen Dixieland-Song. Die Rückseite des Booklets gibt Preis, dass "
No One Dies Tonight" eine Kollaboration mit dem Henk Five Orchestra ist. Diese Musikrichtung ist allerdings die einzige Ausnahme auf "Heroes And Zeros".

Die anderen zehn Kompositionen kann man unter Roots Music einsortieren und durchaus den Faktor Rock hinzufügen. Das Quartett um Woody Veneman und Paul van Hulten hat echt etwas zu bieten. "The Joker, Baby" beginnt balladesk, nimmt immer mehr Dynamik auf und dann lässt es die Band aber ordentlich krachen. Das Songgefüge wird perfekt aufgebohrt und was am Anfang nach Chris Isaak klingt, wird nach einer aufgewühlten Phase abermals herbeigerufen. Wow, was für ein Stück Musik!


Wie bei einer Kette reihen sich weitere Song-Perlen aneinander und gleich zu Beginn von "Ain't It Hard" gehen die vier Männer ein hohes Tempo. Die Harp ist im Einsatz und bevor es dem hymnischen Refrain entgegen geht, hat die Gruppe noch einige klasse Breaks auf Lager und interessante Texte werden auch mitgeliefert. Der Songtitel "Headless Hen" klingt einladend. Mit bestem Gesang servieren uns die Jungs einen Midtempo-Track mit vielen verzerrten Sounds, wozu auch der Tieftöner gehört und mit dem gesamten anderen Arrangement sind Woody & Paul ungemein psychedelisch.

Gleich danach sortiert man sich wieder und mit der akustischen Gitarre wird es sentimental-ruhig. Bei dezenter Begleitung singen Woody & Paul und Co. einen wunderschön entspannten Country-orientierten Song mit stimmungsvoller Harp-Einlage. Mich würde brennend interessieren, wie die Gruppe persönlich ihre Musik umschreiben würde. Vielleicht lehnt man eine Kategorisierung kategorisch ab. Verständnis dafür hätte man, denn das musikalische Spektrum besteht nicht nur aus den Spektralfarben.

Meiner Ansicht nach ist "Own Mess" ein Killer-Song. Was Woody & Paul hier drauf haben, kann man nur richtig laut hören. Phasenweise haben die Sechssaiter wieder einen verzerrten Sound und psychedelischen Kick. Dann kommt auch noch eine Slide-Gitarre hinzu und den Refrain summt man spätestens beim zweiten Durchlauf mit.

Der Lead-Sänger Woody Veneman hat eine klasse Stimme und zusammen mit Paul van Hulten sowie Joshua van Iersel bildet man mit drei Männern einen perfekten Chor. Die Tracks haben Pfiff und innerhalb der Songs findet man immer wieder Feinheiten im Arrangement. "Does Yer Daddy Know" ist eine aufwühlende Nummer, die in der eindringlichen Gefühlswelt angesiedelt ist. Mit geschickter Rhythmik werden die zum Teil sehnsüchtigen Gitarrentöne unterstützt und das Stück ist Dramatik pur.

Dem Song "Jack Of All Trades" hat man ungemein viele Berührungspunkte gegeben und wenn vorher die Rede von Psychedelic war, dann wird dieser Track der Vorgabe voll gerecht. Die Gitarren haben eine gute Portion Riffs am Start und Venemans Stimme klingt, wie durch ein Harpmikrofon gesungen. Die Mundharmonika ist ebenfalls mit von der Partie und irgendwie liegt das Spannende darin, dass das Lied nie entspannt. Das Quartett Woody & Paul machen klasse Roots Music und deren sechstes Album "Heroes And Zeros" ist eine tolle Angelegenheit, die sich auch nach zig Durchläufen nicht abnutzt.

Rocktimes (DU) | Joachim 'Joe' Brookes | juni 2011



De eerste officiële opname van dit Nederlandse kwartet kreeg de titel ‘Dutch Americana’. Die vlag dekt nu nog steeds de lading alhoewel ze er gerust good rockin’ aan mogen toevoegen. Hun nieuwste trip begint met een uitstapje naar een van de meest traditionele kroegen in de French Quarter van New Orleans en eindigt met een stijloefening in het akoestische singer-songwriter genre annex een Bread-getinte ballad. Daartussen is het stevig rocken met als grote voorbeelden Chris Isaak, R.E.M., The BoDeans, The Brandos en de jonge Rolling Stones. Er is zelfs ruimte voor wat spacy Pink Floyd en een knipoog naar de soundtracks van Ennio Morricone voor de spaghetti-westerns van Sergio Leone. Een clubtournee hier te lande is meer dan welkom. 

Rif Raf (BE) | gtb | juni 2011



“Wat krijgen we nou? Dixieland? Tja …. goh …, waarom ook niet … ’t is wel weer eens wat anders”, waren mijn allereerste gedachtes nadat ik op de play-toets van m’n cd speler had gedrukt. Toch bekruipt me een klein gevoel van opluchting als het tweede nummer The Joker, Baby aan bod is, want de gedachte dat het Cool Buzz label het spoor toch een beetje bijster zou zijn speelde al door m’n hoofd.

The Joker, Baby en de overige liedjes op Heroes And Zeroes van het vierde album van Woody & Paul zijn dan ook van volstrekt andere orde en zijn zelfs in de verste verte niet met de openingstrack te vergelijken.

Een ding hebben de meeste liedjes wel gemeen en dat is dat het ene liedje nog verrassender en spannender klinkt dan de ander. Regelmatig doet me de bijzondere sixties stijl denken aan de Pink Floyd beginjaren (Does Your Daddy KnowYou Gotta Look Alive), de tachtigerjaren sound van Duncan Brown (The Joker, Baby) en het hedendaagse geluid van onder andere REM (Own Mess) of Radiohead. Het enige nummer waarbij de vonk op mij niet wil overslaan is de derde track Ain't It Hard, maar dat is dan ook het enige nummer op deze waanzinnig fraai geproduceerde schijf.

De niet altijd helemaal synchroon lopende meerstemmige zang is wel even wennen, maar geeft juist wel weer dat bijzondere sfeertje mee aan de psychedelische stijl die als een rode draad door het album loopt. Een ijzersterke troef is het zware overstuurde gitaarwerk. Luister maar eens naar een liedje als Own Mess. Helemaal in combinatie met de heldere en jongensachtige stemmen en mooie ingepaste akoestische gitaargeluiden, staat het als een huis.

Hoewel ik er minstens een stuk of tien draaibeurten aan heb moeten besteden, beschouw ik Heroes And Zeroes toch als een dijk van een album! Geen blues, maar wel eentje die als tijdloos kan worden bestempeld en die niet snel zal gaan vervelen!

The Bluesman | Bert Reinders | juni 2011



Een mooi streven van het Eindhovense ensemble Woody & Paul: een plaat opnemen vol moderne protestliederen. Elf in getal zijn er te vinden op dit album, dat luistert naar de titel Heroes and Zeros. Vooropgesteld: dit kwartet scoort geen enkele nul op zijn vierde langspeler. Integendeel, het is een schijf die van begin tot eind boeit en de luisteraar meeneemt langs een landschap met veel verschillende vergezichten.

Ambachtelijke nummers die rechtstreeks uit de aloude Amerikaanse rootsmuziek afkomstig lijken, worden afgewisseld met lekkere rockers zoals de eerste single, 'The Joker, Baby', en het prachtige, volledig akoestische 'Poor Boy'. De invloeden op deze plaat zijn dan ook veelvuldig aanwezig. Van bluesrock via folk, en zelfs indiepop, naar jazzy nummers. Het maakt helemaal niets uit, deze Brabanders beheersen het allemaal.

Heroes and Zeros is een spannende plaat geworden. Het zingende en gitaarspelende grondleggersduo Woody Veneman en Paul van Hulten weet hoe het scherpe pennenstreken moet combineren met mooie, authentieke en soms simpelweg lekker vette klanken. Dat levert stuk voor stuk krachtige, energieke (ja, soms zelfs lekker stevige) en bevlogen nummers op, waarbij het tweetal vakkundig bijgestaan wordt door Joshua van Iersel en Ernst-Jan van Doorn.

Woody & Paul ademen niets anders dan puur vakmanschap. Met deze schitterende schijf leggen ze de lat (nogmaals, want ze deden dat al eerder) behoorlijk hoog en onderstrepen ze opnieuw dat er uit Nederland meer dan genoeg moois komt. Hollandse helden. Als je maar goed onder de radar zoekt. Deze modern-klassieke plaat, beste lezer, past uitstekend tussen al je overzeese kwaliteitsplaten. En die prachtsingle, 'The Joker, Baby' verdient het op z'n minst om een dikke hit te worden.

Kindamuzik | Niels Steeghs | juni 2011



Deze jongens komen dus gewoon uit Eindhoven en maken de fijnste roots muziek met af een toe een spookachtig mooi stukje donkere americana om kippenvel van te krijgen. Woody & Paul is een live band, maar op plaat bewijzen de mannen ook heel goed uit de voeten te kunnen in de studio. Dit is het laatste werkje, getiteld: Heroes And Zeros.

De plaat opent met een fijne Amerikaans aandoende klassieker ‘No One Dies Tonight’. Lekker dansbaar en vrolijk trapt de band met fijne dixieband stijl. ‘The Joker, Baby’ is heel andere koek en een stuk indrukwekkender dan de desondanks fijne eerste track van de plaat. Donkere americana met een atmosferische toon die doet denken aan het werk van Chris Isaak en Chris Rea. Die tendens wordt vastgehouden op ‘Ain’t It Hard’, waar de wegebbende klanken je meenemen naar een uitgestorven woestijnstadje met een sterke wind die de tonen meevoert.

Bluesy geluid met een lekkere sleur erin horen we op ‘You Gotta Look Alive’. Heerlijk loom gitaargeluid met daarover de vocale halen van Woody geven het nummer een heerlijk zuidelijke vibe. Hoewel alles vrij intiem klinkt, zit er ook het gevoel van uitgestrektheid in de muziek. Noem het zelfs een stadion gevoel op een nummer als ‘Someone Once Said’. Lekker ingetogen en klein kan ook weer op ‘Poor Boy’, wat een tokkelende gitaar is met zang die een beetje echo heeft.

Deze band geeft je het gevoel in een vrolijk tuffend treintje door zuidelijke landschappen van de States te rijden met een glas whiskey in je hand in het zonnetje. Soms even wat steviger gas gevend, maar het blijft lekker relaxed. De kunst om rootsmuziek een tintelfrisse vibe te laten houden verstaan de heren perfect. Het resultaat is een heerlijke plaat geworden.

Roar E-zine | Guido Segers | juni 2011

De eerste indruk, na het bestuderen van het fraaie cd-klaphoesje, is meteen de verkeerde. Afgaande op de foto van de vierkoppige groep op de voorkant denken we met de zoveelste Engelse britpopformatie te maken te hebben. Niks is echter minder waar. Het betreft hier een Nederlandse formatie afkomstig uit Eindhoven en hun muziek valt moeilijk in één hokje te plaatsen. Het is een ratjetoe aan roots- en rockstijlen van diverse muzikale origine. Het eerste liedje "No one dies tonight" is een onvervalste retro New Orleans getinte song waarin ze hulp krijgen van een vijfkoppige dixielandband The Henk Five Orchestra. Vervolgens tappen ze uit een compleet ander vaatje met de bluesy rocker "The joker, baby", de eerste single afkomstig uit deze cd, redelijk stevig, doordrenkt van een moderne bluessound en toch ook met een retrorandje.

De ene keer klinken ze alsof ze afkomstig zijn uit de Amerikaanse "Nuggets" platen uit de eind jaren '60, begin jaren '70 : "Ain't it hard", "You gotta look alive", vervolgens houden ze er een Engelse retroblueskijk op na : "Own mess" mixt The Beatles met een bluesbeat om dan stevig bluesy rockend uit te pakken met sterke songs als "Someone once said", "Jack of all trades" en "Headless hen". Het einde van de plaat bestaat uit pure songwriterstuff : "Poor boy" en het fraaie, meer popgetinte "Travelin' man". De naam van de groep refereert naar de bandleden en liedjesschrijvers Woody Veneman en Paul van Hulten. De degelijke ritmetandem bestaat uit Joshua van Iersel en Ernst-Jan Van Doorn. Ik ben uitermate benieuwd wat deze heren live voorstellen en of ze daar ook zo divers voor de dag komen als op dit schijfje.

Beale Street (BE) | Ben | juni 2011